स्मृतीबनातून

आ अब लौट चले... भेडाघाट...मध्यप्रदेशात जबलपूर पासून 20 किलोमीटर अंतरावर असलेलं स्थळ. एकीकडे क्षीरसागराचं उर फुटल्यागत खाली दरीत सतत कोसळणाऱ्या शुभ्र धवल धबधब्याचा निनाद तर दुसरीकडे उंच संगमरवरी खडक रांगांतून पसरलेली सखोल, धीर गंभीर नर्मदा आणि नीरव गूढ शांतता. ‘दुदुची हैय्या’ असं म्हणण्याच्या वयापासून या नितांत सुंदर स्थळी मी जातो आहे. इथलं अन्य आकर्षण म्हणजे नौका विहार आणि त्यात जर नावाडी बोलका आणि रसिक असला, तर मग क्या कहने! इथे चित्रित झालेल्या बॉलिवूडच्या गाण्यांची रसभरीत वर्णनं करताना त्याची रसना थकत नाही. रसिकाग्रणी राज कपूरचं चित्रीकरणासाठीचं हे लाडकं ठिकाण. संथ ठाय लयीतल्या नौकानयना दरम्यान त्याच्या दोन गाण्यांच्या कथा मी नावाड्या कडून ऐकल्या आहेत. पौर्णिमेची रात्र...नर्गिसचा साजूक अवखळ अभिनय...त्याला राजच्या निरागस पण किंचित खोडकर अभिनयाचा प्रतिसाद...प्रेमात स्त्री पुरुषांचा दृष्टिकोन कसा वेगळा असतो यावर गीतकार शैलेंद्रनी मुखड्यात नायक नायिकेच्या मुखी केवळ एक शब्द इधर चा उधर करून साधलेली गंमत...आणि शंकर जयकिसनच्या संगीतात मुकेश–लतानी आपल्या सुरेल मधुर सुरांनी आबाद केलेलं आवारात...

वाफाळलेल्या कडक फिल्टर कॉफीचे घोट घेत खिडकी बाहेर सुरू असलेला सोनकिरणं आणि पाऊस सरींचा खो खो   पाहत असताना अचानक ही कविता नजरे समोर आली ...  आणि अंतरंगातून दशाक्षरी रूपात प्रकटली... भाळणे   शृंगारावरी तुझ्या भाळलो  रेशमी भासांवरी भाळलो नाहीस तू जवळ तरीही तुझ्या आठवांवरी भाळलो तूही मला स्मरले असशील त्या क्षणकाळावरी, भाळलो आपुली आहे जिथे कहाणी  निःशब्द ओठांवरी भाळलो गंधाळले जे तुझ्या प्रीतीने मृदु आभासांवरी भाळलो  स्वप्न असावी भेट आपली स्वप्नील स्वप्नावरी भाळलो नितीन सप्रे 030820251645