पोस्ट्स

स्मृतीबनातून – फुलपांखरास...(पद्य) To a Butterfly

इमेज
निसर्गातील छोट्या-छोट्या गोष्टी माणसाला त्याच्या सुंदर भूतकाळात कशा प्रकारे घेऊन जाऊ शकतात, हे वर्डस्वर्थ यांच्या या कवितेतू अनुभवायला मिळतं. कवीच्या धाडसी/आक्रमक वृत्तीच्या विरुद्ध त्याच्या बहिणीचा संवेदनशील आणि हळवा स्वभाव  ही वैशिष्ट्ये देखील त्यांनी सुंदर पद्धतीनं चित्रित केली आहेत. कविता वाचताना तिचं मराठी स्वरूप जसं सुचलं ते भावानुवादाद्वारे  शब्दांकित केलं आहे. To A Butterfly By William Wordsworth STAY near me—-do not take thy flight! A little longer stay in sight! Much converse do I find I thee, Historian of my infancy ! Float near me; do not yet depart! Dead times revive in thee: Thou bring'st, gay creature as thou art! A solemn image to my heart, My father's family! Oh! pleasant, pleasant were the days, The time, when, in our childish plays, My sister Emmeline and I Together chased the butterfly! A very hunter did I rush Upon the prey:—-with leaps and spring I followed on from brake to bush; But she, God love her, feared to brush The dust from off its wings. फुलपांखर...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

स्मृतीबनातून – अविनाशी(पद्य)

इमेज
  आत्मा अमर आहे या संकल्पनेचा पुरस्कार करणारी एक आशयपूर्ण सुंदर इंग्रजी कविता आज अचानक वाचनात आली. भावली म्हणून मराठीत आणण्याचा प्रयत्न केला.   Do not stand By my grave, and weep.       I am not there,             I do not sleep I am the thousand winds that blow I am the diamond glints in snow I am the sunlight on ripened grain, I am the gentle, autumn rain. As you awake with morning's hush, I am the swift, up-flinging rush Of quiet birds in circling flight, I am the day transcending night.       Do not stand             By my grave, and cry—       I am not there,             I did not die. —   Clare Harner, The Gypsy , December 1934 अविनाशी मम कलेवरापाशी ढाळू नकोस अश्रू  देहात त्या मी नाही; मज कधी नाही मृत्यू मी आहे तो निरंतर वाहणारा समीर मी हिमावर हिऱ्याचे चमकते किरण   मी गाभूळ ओंब्यांवरचा सोनेरी प्रकाश मी झिम...
1 टिप्पणी
अधिक वाचा

स्मृतीबनातून –वेदनेची शांत(कथा)

इमेज
  वेदनेची शांत ​ कार्यालयीन कामाच्या निमित्तानं गेला आठवडाभर निखिल गोव्यात होता. सागरी खानपान आणि कामानिमित्त अनायसे घडणारं पर्यटन यामुळे कामाचा ताण फारसा न जाणवताच वेळ कसा निघून गेला हे कळलच नाही. शेवटच्या दिवशी मात्र त्यानं सर्वांसोबत रात्री उशिराची बस घेण्याऐवजी पाटो बस स्थानकावरून संध्याकाळी पाच वाजताची कदंब रोडवेजची बस पकडली. पूर्वी या प्रवासाला  आताच्या तुलनेत दुप्पट वेळ लागत असे.  नशिबाने फारशी गर्दी नव्हती. त्याला समोरची खिडकीची सीट मिळाली. बाहेर हळूहळू अंधारायला लागलं होतं. हवेत छान सुखद गारवा होता. रस्त्याची स्थितीही बरी होती. रात्री दहाच्या सुमारास रस्त्या लगतच्याच पण काहीशा शांत धाब्यावर प्रवाशांच्या जेवणासाठी बस थांबवली. ढाबा बऱ्यापैकी टापटीप आणि स्वच्छ होता. “पात्राव, एक दाल फ्राय दोन रोटी आणि स्टीम राईस, जरा लवकर" अशी स्टँडर्ड(ठराविक) ऑर्डर  निखिलनी  दिली. रात्रीचे दहा वाजून गेले होते. धाब्यावर फारसा गोंगाट नव्हता फक्त गल्ल्यावर एक ट्रान्झिस्टर रेडिओ होता आणि त्यावर जुन्या चित्रपट गीतांचा कार्यक्रम छायागीत सुरू होता. जेवण आटोपून निखिल बसच्या...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

स्मृतीबनातून–गीतसंमोहिनी

इमेज
गीतसंमोहिनी  आकाशवाणीची जाहिरात प्रसारण सेवा म्हणजेच आपण सर्वांना सुपरिचित असलेली ‘विविध भारती’!  सकाळी-सकाळी कानावर पडणारे शास्त्रीय संगीतावर आधारित 'संगीत सरिता' , जुन्या आठवणींना उजाळा देणारे 'भूले बिसरे गीत' , तर रात्रीच्या शांत वातावरणात मनाचा ठाव घेणारे 'छायागीत' किंवा 'बेला के फूल' ... हे कार्यक्रम म्हणजे केवळ रेडिओ शो नव्हते, तर रसिकांसाठी सुश्राव्य चित्रसंगीताची एक आत्मीय सुरुचीपूर्ण मेजवानी असायची. 'भूले बिसरे गीत' या कार्यक्रमाने काळाच्या पडद्याआड गेलेली दुर्मिळ, जुनी पण अजरामर गाणी तर ऐकवलीच; त्याबरोबरच गायक, संगीतकार आणि गीतकारांच्या रंजक आठवणी सांगून श्रोत्यांचं ज्ञानरंजनही केलं.  मला आठवतं की यापैकी एका कार्यक्रमातून माझ्या जन्मा आधीच्या एका नितांत सुंदर गाण्याशी माझी पहिलीच भेट घडली होती. ते गाणं आहे एकोणीसशे साठ साली प्रदर्शित झालेल्या अनुराधा या चित्रपटातील... ‘ हाय रे वो दिन क्यों ना आये हाय रे वो दिन क्यों ना आये जा जा के ऋतु जा जा के ऋतु लौटाये हाय रे वो दिन क्यों ना आये झील मिल वो तारे कहा गए सारे झील मिल वो तारे कहा गए सार...
1 टिप्पणी
अधिक वाचा

स्मृतीबनातून – वीरपत्नी(पद्य)

इमेज
  Home they brought her warrior dead: By Alfred Lord Tennyson           She nor swoon'd nor utter'd cry: All her maidens, watching, said,          "She must weep or she will die." Then they praised him, soft and low,          Call'd him worthy to be loved, Truest friend and noblest foe;          Yet she neither spoke nor moved. Stole a maiden from her place,          Lightly to the warrior stepped, Took the face-cloth from the face;          Yet she neither moved nor wept. Rose a nurse of ninety years,          Set his child upon her knee— Like summer tempest came her tears—          "Sweet my child, I live for thee." वीरपत्नी...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा