स्मृतीबनातून

काल एका साहित्य विषयक समूहा वर विल्यम वर्डसवर्थ यांची डिफॉडिल्स ही सुंदर कविता वाचून मला सुचलेला मराठी भावानुवाद... Daffodils by William Wordsworth I wander'd lonely as a cloud That floats on high o'er vales and hills, When all at once I saw a crowd, A host of golden daffodils, Beside the lake, beneath the trees Fluttering and dancing in the breeze. Continuous as the stars that shine And twinkle on the milky way, They stretch'd in never-ending line Along the margin of a bay: Ten thousand saw I at a glance Tossing their heads in sprightly dance. The waves beside them danced, but they Out-did the sparkling waves in glee: - A poet could not but be gay In such a jocund company! I gazed - and gazed - but little thought What wealth the show to me had brought. For oft, when on my couch I lie In vacant or in pensive mood, They flash upon that inward eye Which is the bliss of solitude; And then my heart with pleasure fills And dances with the daffodils. सोनफुले  एकाकी मेघा सम वाह...

  प्रसन्न बिलावल सकाळी लवकर जाग आली होती. तशी ती बरेचदा येते. अशी लवकर येणारी जाग कधी कधी पदरी काहीतरी दान टाकून जाते. सकाळी दारावर येणारा डोक्यात मोरपिस खोवलेला वासुदेव म्हणतो न दान पावलं, यावेळीही नेमकं तसच झालं.  मी राहत असलेल्या परिसरात आजुबाजूला उद्यानं, मंदिरं, शाळा आहेत. खरंतर  त्या दिवशी स्वातंत्र्यदिनाची सुटी होती. पण ध्वज वंदनासाठी प्रभात फेरीला जायचं असल्यानं रोजची पहाट फेरी सायं फेरीत बदलण्याचा निर्णय घेतला. तयार होत असताना ‘ ओम् जय जगदीश हरे' ही विशेषतः हिंदी भाषकात  लोकप्रिय असलेली आरती कानावर आली. ती तशी रोजच कानी पडते मात्र त्या दिवशी सकाळच्या त्या प्रसन्न भारलेल्या वातावरणात त्या आरतीचे सूर मनापर्यंत झिरपले आणि तिथेच राहिले. तयार होऊन प्रभात फेरीला गेलो, ध्वजारोहण केलं. आपलं राष्ट्रगीत ' जन गण मन अधिनायक जय हे’ सुरेल गायलं गेलं. लग्न समारंभात मंगलाष्टकं, पूजाविधी नंतर आरती आणि इतर कार्यक्रमात राष्ट्रगीत सुरेल ऐकायला मिळणं ही एक पर्वणीच असते. त्या दिवशी यातल्या दोन गोष्टी छान जुळून आल्या होत्या. अल्पोपहार करत असताना नुकत्याच झालेल्या राष्ट्रगीताचे स्...

मोक्ष कदंबाची शीतल छाया मृत्तिकेचा सुवास ओला  स्नेहानी करिता पुकारा  किंवा एकांतात रमता मन हे निवांत असता  हळूच ते निरव होता येई तो वाजवित पावा मोक्ष काय तो हाच असावा! नितीन सप्रे 290820262100

आषाढ सरीं उन्मळून बरसत होत्या. योगायोगाने त्याचवेळी बेगम अख्तर यांनी गायलेली शकील बदायुनी यांची सुप्रसिद्ध गझल 'ए मोहोब्बत तेरे अंजाम पे रोना आया’ ऐकताना मनात उमटलेले मराठी रूप. प्रीतरीती प्रीती तुझ्या रीतीने आज डोळे भरून आले न जाणे तव भासानी का डोळे भरून आले? वाट पाहता तुझी रोज ती सांज  ढळते आज सांजवेळी कसे डोळे भरून आले? कधी दैवाचा दगा कधी जग त्रागा करे प्रेमात पावला गणिक डोळे भरून आले जेव्हा कधीही जगी या होते स्मरण प्रितीचे मात प्रेमातली स्मरून डोळे भरून आले नितीन सप्रे 150720262315

आत्मशोध भेटू नये वाटे, आताशा कुणाला भेटावे आपुल्यातील आपल्याला जे भेटले, चेहरा वाचत गेले मन ते अनोळखी राहून गेले उपयोग काय, या परिचयाचा अश्रू न टिपे, तो शेव परक्याचा  असता वेढा भोवती, कृतघ्नांचा धावाही निष्फळ ठरे, देवतेचा दुःख  इतरांस , सांगावे कशाला क्षेम अपुले, पुसावे आपणाला नितीन सप्रे 25062026

स्वरशब्दांत नखशिखांत  रमलेला सुधीर कवी प्रतिभा! ती अशी सहजी कुणावर प्रसन्न होत नाही. अथक साधना किंवा प्रयत्नांनी ही, तिला वश करून घेता येईलच असं नाही. तिचा कृपाप्रसाद हा बहुदा पूर्व संचिताचा भाग असतो. पण तिचा एखादा कटाक्ष ज्याच्यावर पडतो, त्याची स्थिती ‘माझे मन तुझे झाले, तुझे मन माझे झाले’ अशी होऊन जाते. इतकेच नव्हे, तर 'माझे प्राण तुझे प्राण, उरले ना वेगळाले’ अशा अद्वैतावस्थेचा अनुभव येतो. एकदा का प्रतिभा आणि कलावंत यांच्यात हा तादात्म्य भाव रुजला, की मग पुढची वाटचाल विलक्षण होऊन जाते. ​ “मला लागे तुझी आस, तुला जडे माझा ध्यास तुला मला चोहीकडे, माझे तुझे होती भास॥ ​ माझ्यातून तू वाहसी, तुझ्यातही मी पाहसी तुझ्यामाझ्यातले सारे, गूज माझ्यातुझ्यापाशी॥ ​ तुझी माझी पटे खूण, तुझी माझी हीच धून तुझे प्राण माझे प्राण, माझे मन तुझे मन॥” या सुधीर शब्दांना, संधिकाळी आळविल्या जाणाऱ्या पुरिया धनश्रीचे, विरह भावना गडद करणाऱ्या, सुधीर स्वरांच कोंदण लाभलं, तर संधिप्रकाशाची शांतता, कोमल रिषभ आणि तीव्र मध्यम स्वरांचं आंदोलन हे निसर्गालाही विरहाच्या रंगात रंगवून टाकेल. मग ही सुरावट मनाल...