स्मृतिबनातून – दिव्यता(पद्य)

दिव्यता

सोडिले काव्य लावण्य सारे

मी संगती असता तुझ्या रे 

अलंकारांची अहंता नाही

करतील विरस मिलनी

मम प्रतिभा वाचाळ उगीच

करता तू मधु कानात गूज 

ऐकू कसे ते येईल सांग

नाही केले जर चित्त स्थिर

साक्षात ठाकता पुढे उभा

बाळगू मी काव्य गर्व कसा

महाकवी तू चरणी तुझ्या

तो अर्पून द्यावा भार सारा

होता बासरी सम निर्विकार

प्रसवती तुझे दिव्य स्वर 

सोडुनी सारे माझे विकार

आळवीन तो तुझाच सूर

नितीन सप्रे

nitinnsapre@gmail.com 

120720251935