तरूतळीची विरहिणी एखादी कळी सुमनाचं रूप कधी, कशी, कुठे धारण करते हे जसं नेमकेपणानं सांगता येत नाही तसच प्रतिभेचं देखील आहे. ती कधी, कशी, कुठे फुलून येईल, बहरेल हे देखील नेमकं सांगणं फार कठीण आहे. त्यातच प्रतिभेतून, वास्तवाचा हात हाती घेऊन, कल्पनाविलास अवतरला तर त्या सृजनाची खुमारी काही औरच असते. तेव्हा विरह वेदना देखील शुष्कपर्णा प्रमाणे न राहता, नव्या कोवळ्या पालवी सारखी नाजुका होऊन जाते. कविवर्य वा. रा. कांत यांच्या एका चंद्रकंसीय विरहिणीतून याची अनुभूती मिळते. निजामाच्या राजवटीत चरितार्थासाठी नोकरी करणारे कवी कांत, सायकल घेऊन कामाच्या ठिकाणी जात येतं असत. रानातून जाणाऱ्या या रस्त्यावर, वाटेत एक छानसं तळं होतं. या तळ्याकाठी असलेल्या एका वृक्षा खाली बसून, त्या शांत वातावरणात कांत प्रतिभेची आराधना करीत. सुचलेल्या कल्पना, जवळ बाळगत असलेल्या एका वहीत ते नोंदवून ठेवत. अनेकदा त्या काव्य रूप घेत. हे सर्व सृजन धन, या वहीत जतन करून ठेवलेलं होतं. एके दिवशी घरी परतल्यावर हा अमूल्य ठेवा, गडबडीत त्या झाडाखालीच विसरून आल्याचं त्यांच्या लक्षात येतं. मनाची घालमेल होते. अस्वस्थता येते. मा...
छान!!
उत्तर द्याहटवाछानच !
उत्तर द्याहटवाखरं तर ही कविता गीत होऊन रसिकासमोर यायला हवी इतकी ती सुंदर आहे.
उत्तर द्याहटवानितीनजी धन्यवाद या कवितेसाठी.
वृत्तबद्धतेचे कसोशीने पालन करत अगदी नेमके शब्द वापरून केलेल्या ह्या गीताचे कौतूक करावे तितके कमी!!
उत्तर द्याहटवाचांगल्या संगीतकाराच्या नजरेस हे गीत नजरेत पडो आणि गीतास सुरेल अवीट गोडीची चाल- संगीत रूपी सरगमीची शाल पांघण्यास मिळो ही सदिच्छा!!
Classic. Paranjape yanchya matashi mi ekdam sahmat ahe.
उत्तर द्याहटवा